Apat na Taon (Four Years)

This is going to be long. I suggest for you not to read it. :)

June 15, 2008.

Isang araw bago ang unang araw ng klase bilang kolehiyo. Umiyak ako ng gabing yun dahil labag sa loob ko ang pag-aral na malayo sa pamilya ko at mga kaibigan ko. Maaaring sabihin ng iba na masyado akong emosyonal sa ganoong sitwasyon. Pero di mo rin ako masisisi dahil sa sobrang bata ko pa noon at hindi ko hawak kung anong gusto kong mangyari.

June 16, 2008.

Pumasok ako ng hindi pa tapos gawin ang entrance gate. Tandang-tanda ko pa na para akong nawawalang bata. Wala akong kilala. Nakikita ko yung ibang tao na nagkakamustahan. Pero ako, nakatayo sa isang gilid pinagmamasdan yung mga taong natatalapid sa maliit na butas sa may entrance. 

Tanda ko pa na kinausap ako ng isang babaeng kulot na may kasamang maliit na babae na maputi. Hindi ko inaakalang yung maliit na babaeng yun ay magiging parte ng buhay ko. 

Umakyat ako ng third floor kung nasaan ang unang klase ko. Isa ako sa mga unang dumating. Hindi pa nga ako makapasok nun sa room dahil nahihiya ako. Baka mali ako ng room. Mga typical na bagay na kinakanerbyos ng isang bagong salta. May kumausap sa aking babae. Tinanong niya kung doon ba ang room ng ABC 101. Umoo ako. Hindi ko din inaakala na isa siya sa magpapasaya ng buong buhay ko sa kolehiyo.

Isa-isang nagdatingan ang mga kaklase ko. Madami kami. Nasa trenta din. Meron mga taong mukhang dalagang dalaga na. May mga mukhang matagal ng magkakilala. Meron din naman nakatingin lang sa mga kasama at ngumingiti lang…ako yun.

Dumating ang isang propesor pero hindi siya ang talagang propesor namin sa Philippine Constitution. Ilang linggo din bago namin nakilala ang tunay naming propesor. 

Isang malaking adjustment period, emotionally, ang buong unang taon ko sa kolehiyo. Nanibago ako dahil sa mga punto ng mga kaklase ko. May mga salitang di ko alam. Nakakatuwa pero wala pa din akong naging kaibigan.

School. Bahay. School. Bahay.

Yan ang buhay ko nung unang taon. Hindi ko alam kung kailan. Hindi ko alam kung paano. Pero isang araw nagising na lang ako na may kasama ako tuwing lunch break. May kakwentuhan tuwing free time. May kasabay kapag uwian. May kakulitan tuwing may klase at group work. May kasamang kumain sa Point Square. Mcdo. KFC. Shakey’s. Mang Inasal. Jollibee. Chic boy. SM Dasma. at kwek-kwek.

Ngayon isang araw na lang ang amin pagsasamahan bilang isang klase. Exam pa. Ewan ko na lang kung makauwi kami ng hindi luhaan. Di dahil hindi namin alam kung papasa kami sa exam. Kundi dahil alam namin na hindi na ganoon kadalas ang aming pagkikita. Lalo na ako. Kung nanaisin ko naman pupwede ko sila makita, kaso di kaya, sa ngayon, ng bulsa ko. Babalik na ko ng Rizal. Hindi ko alam kung kailan ulit kami magkikita na kumpleto ang lahat. 

Sigurado magtatampo ang mga kaibigan ko sa Rizal dahil sa pahahalaga ko sa mga kaklase/kaibigan/kapatid kong ABC 101 - ABC 401. Pero iba talaga dahil sa loob ng apat na taon kami lang ang magkaklase. May dumadagdag at bawas pero iisa pa din kami. 

Nagkakainisan. Nagkakayamutan. Nagkakapisikalan. Pero lahat kami napamahal na sa isa’t isa. Sana makasama ko pa ulit

ang mga tropa ko: Mami Reg, Marner, Chimineya, at Joda.

Ang tropang pusa: Kiem, Nisha, Baby, Elaine, Aki at Jenel.

Ang tropang jacket: Tichor, Kaycee, Digz, at Chinx

Ang IGOP boys: Carlo, RR, Torda, Paul, at Jhaboi

Ang Tropang Tungaws: Paxo, Fefe, Melai at Luces

Ang Tropang Komang: Rhem, Deebee, Loraine at Rhea.

Sa mga nausong salita: “Boring”, “Kitil”, “Kauma”, “Shet”, “Aba!”, “Salamat ah!”, “Sorry ah”, “HOY!” at kung anu-ano pang tono ng pananalita. 

:) Mahal ko ang ABC 401.

Sa mga Prof:

Mam Panganiban. The Absolute Truth

Mam Baybay. Mushroom Burger

Sir Bagay. Beauty-Brawn-Brains

Sir Hayag. Busy-bee

Mam “nakalimutan-ko-ang-pangalan-pero-sa-kanya-nanggaling-ang-‘CHOR’”

Mam Genuino (?). Walkout

Mam Casela. The Raven.

Sir Eusebio. The Chemistry + The Dulas

Sir Nye. Regular Guy

Mam Baytan. The Poging Hubby

Mam Desingano. Psych!

Mam Porcioncula. Master Thesis.

Sir Vlad. *Hintuturo-sa-may-ilalim-ng-ilong-sabay-turo*

Sir Mark. The Master Photographer.

Mam Gail. Fashionista-Inglesera-the best kayo mam.

Mam Gane. Denslist

Mam Lopez. Magsaysay

Mam Aby. Alam-nyo-toh-eh

Sir Vonn. Ang Ama.

Sir R.S. Nympha-Tatarin-MOOO!!!-FAMY

Mam Zamora. the LPU Calamba.

- tanners. miss tamisen. tantan. 

I am too emotional to think of an appropriate title for this one.

I will tell it all here. 1.) No one will read this. 2.) No one, I personally know even those close to me, will read this. So I think it will be fine to tell it all here. The whole world may know but they can not. It is not that I am going to stab them in the back or make them seem like a bad person. I just do not want them to get offended, intentionally or unintentionally. 

I am feeling a bit depressed lately. Alone to be specific. I just realized that I am that person in a group who does not have her buddy. Her best friend. I have friends, but I do not have that one person I can continuously turn to for help, advice or just to hang out with. I know that I can be a bit reserved. That I shut down when I have problems. I never open up to anyone about my problems. But I believe that a friend should tell friends her problems, yet I never do it. 1.) I do not think they can help me with my problems. 2.) I hate talking about my problems. So why bother  right? Well, I now regret that.

Graduation is coming near. I am a thousand times upset now than when it was high school graduation. My classmates are the reason why I love going to school even if I have to wake up at 3 in the morning everyday. Those four years is not just the only reason why I do not want to be separated from them. It is the joy of having those people, who has the same interests as you, be around you. There is an intellectual and emotional bond between us. We get to talk about the things we all enjoy. We can debate and it is okay since at the end of the day we all get to learn some thing new.

Now, after four years I have to go back to my hometown. And face the solitude of our home. I will not hear those guffaws after April. Well at least I can spend time with my high school friends now, right? No. I do not think it is the same. They (HS friends) have a different lifestyle, all they care about now is clothes, cellphones, make-up, and those material stuff that I could not afford or even have. They like to go to the mall to hang out, when I just like to stay at home and watch movies or just cook some food and Hang out. But I do miss them. I miss the bantering, the bonding. I miss them but I do not think I have ever laugh so damn hard it hurts my jaw and stomach unlike when I am with my classmates. It is so different. And there will be a huge difference after graduation. It will still be fun, I hope, but I need to take it more seriously. 

I am going off the subject again. wtv. I’ll stop here now anyway.